|
Op
zondagmorgen 1 februari 1953 werd in de Julianasluis in Gouda een
waterpeil afgelezen van 3.75 meter boven NAP. De hoogste stand tot dat
moment bekend, was die van 13 januari 1916 (ook toen braken de dijken
langs onze rivier op diverse plaatsen) en dat was 3.34 meter. De
Ketensedijk was 3.64 meter hoog, er was dus een waakhoogte van slechts
30 centimeter. Dat dat veel te weinig was, bleek in de rampnacht. Toen
moest een stuk dijk over een lengte van 500 tot 600 meter worden
opgehoogd met zandzakken en dergelijke.
In Krimpen aan den IJssel was het niet veel beter. Weliswaar brak de
IJsseldijk daar niet door, maar het hoge water stroomde ook daar op
diverse plaatsen gewoon over de dijk.
In Ouderkerk eiste de ramp twee slachtoffers, daar begon het water
omstreeks vier uur over de dijk te stromen, die na de watersnood van
januari 1916 met 1.20 meter was opgehoogd. Bekistingen met pakken stro,
planken, bouwmateriaal en zandzakken werden op de dijk gestapeld, maar
konden niet voorkomen dat de binnenzijde van de dijk afbrokkelde, er
grondverschuivingen en instortingen plaatsvonden. |
Met name op het dijkvak Dorpsstraat tot aan de Geref.Kerk. Daar was
omstreeks half vijf sprake van een echte doorbraak. Het achter de kerk
staande huis, bewoond door de heer Rijkaart en zijn zuster, werd totaal
weggevaagd. Later is het lijk van de zuster teruggevonden in de polder.
Er was een gat van 40 meter ontstaan, pal naast de kerk, die als een
rots in de branding bleef staan.
Ook hier werden de harde werkers op de dijk in de loop van zondag
bijgestaan door militairen. Om een uur of twee die middag brachten twee
sterke sleepboten vanuit Rotterdam een 250 ton sloopschip en
manouvreerden dat voor het gat, waarna het tot zinken werd gebracht.
Omstreeks vier uur stak de dam in het dijkgat enkele centimeters boven
het water uit. Het zand in de buurt raakte op en toen brachten de
militairen met hun zware drietonners uitkomst. Achteruitrijdend, terwijl
aan de ene kant grote schuimkoppen over de dijk sloegen en aan de andere
kant het wegdek onder hun wielen afbrokkelde, reden de militaire
chauffeurs met ware heldenmoed naar het gat.
|