Vijfeneenhalf jaar na de watersnoodramp was het stormstuwcomplex met de brug zover dat een officiële opening kon plaatsvinden. Een moment waar in die jaren natuurlijk naar werd uitgezien. Vooral de brug had aller aandacht. Men wilde eindelijk wel eens snel en gemakkelijk naar de overkant. Er waren met het oog daarop inmiddels ook al heel wat mensen van elders in Krimpen komen wonen. Van ongeveer 7600 inwoners tijdens de Ramp was Krimpen gegroeid naar 9400 bij de opening. Was het belang van de stormvloedkering toch al wat op de achtergrond geraakt?
Alles gereed, maar nog geen goede weg de Capelse polder in. Dat zou nog tot 1965 duren.
Het werk bijna gereed
Net voor de opening waren de laatste twee torens helemaal gereed. Ook het kantoor- en werkplaatsgebouw aan de Capelse kant met zijn diverse reparatievoorzieningen op het omliggende terrein was gereedgekomen. Nog geen tweede schuif dus. En eenmaal over de brug moest je toch weer langs de smalle dijken richting Capelle of Rotterdam. Het zou tot 1965 duren voordat de Abraham van Rijckevorselweg was aangelegd op de vroegere spoorbaan van Gouda naar Rotterdam. De schuif bewees al voor de opening zijn nut, want tijdens een storm op 16 oktober 1958 kon ze worden gesloten. Daarna kon de dag van de opening met vertrouwen tegemoet worden gezien.
Alle dagbladen en streekkranten schonken aandacht aan de opening. Het Vrije Volk stond ook opvallend stil bij de laatste tocht van het veer.
De voorbereidingen voor het ‘brugfeest’
Al tijden van te voren was door het gemeentebestuur een feestcomité, officieel het ‘Comité Viering Openstelling Brug’ aangesteld. Voorzitter was de in Krimpen erg bekende ir. M.C. Pannevis. De verdere leden kwamen uit alle lagen van de bevolking. Erevoorzitter was burgemeester J. Aalbers. Er werd niet alleen geld beschikbaar gesteld door het gemeentebestuur, maar ook veel burgers en bedrijven, zelfs uit de omliggende gemeenten, gaven een financiële bijdrage. In het voorwoord bij het programma schreef de voorzitter onder meer: “Mogen de feestelijkheden op waardige wijze uitdrukking geven aan onze grote vreugde over de totstandkoming van deze zo lang verbeide vaste oeververbinding”. Vreemd, ook in bijna alle krantenartikelen wordt de stormvloedkering niet genoemd. Er werd een uitgebreid programma gemaakt dat begon op dinsdag 21 oktober 1958 en doorliep tot woensdag 29 oktober, met uitzondering van zondag 26 oktober 1958. Het toenmalige centrum van Krimpen was feestelijk versierd en ’s avonds verlicht.
Enorme mensenmassa’s bij de opening. Veel vlaggen en toespraken. Het lijkt wel feest.
Officiële bijeenkomst voor genodigden
Op de eerste dag, 21 oktober, was er een officiële bijeenkomst voor genodigden. Anderen waren ook welkom voor zoveel er plaatsen beschikbaar waren. Met afwisselend muziek en zang van ‘Concordia’, ‘Kunst en Strijd’ en Mannenkoor ‘Zanglust’ en toespraken werd het programma uitgevoerd. Na een welkomstwoord door de voorzitter van het feestcomité werden de vlaggen gehesen door de padvinders. Daarna was er een toespraak van burgemeester J. Aalbers, ds. S. Bijl en kapelaan C.A. Tijssen. Na de pauze waren er toespraken van een woordvoerder namens de werknemers, de heer P.J. Lubbers en de heer J. van Brandwijk. De bijeenkomst werd afgesloten met het spelen en zingen van het Wilhelmus.
De openingsdag 22 oktober 1958
Op verzoek van gemeentebestuur en comité werd in de hele gemeente gevlagd. De openingsplechtigheid was op de brug vanaf 14.30 uur. Maar al veel vroeger stroomden de mensen toe. Werkelijk duizenden stonden op de voeten fietspaden van de brug en de beide opritten. Maar ook de leerlingen van de Lagere Technische School stonden daar keurig in het gelid. Gehuld in splinternieuwe blauwe overalls met een helderwitte riem. De muzikale begeleiding werd verzorgd door de 90 mannen van de ‘Rijkspolitiekapel’. Na afloop marcheerden ze ook nog heel Krimpen door. De eigenlijke opening van het complex kon helaas niet door Minister Algera worden verzorgd, want die was om gezondheidsredenen tien dagen ervoor afgetreden. De Minister ad interim, ir. H.B.J. Witte, opende de plechtigheid met een rede waarin vooral bij de totstandkoming van stormvloedkering, hij wel dus, en brug werd stilgestaan. Vervolgens drukte hij op een knop en ging de schuif omlaag tot aan het wateroppervlak. Toen de fotografen vroegen om dat voor de foto’s nog eens te doen drukte hij op de verkeerde knop en kwam ook de basculebrug omlaag. Gelukkig zag men kans om deze beweging te stoppen en kon hij na nog wat over de brug te hebben gezegd, de brug echt laten zakken. Daarmee was dus ook de brugverbinding tussen Capelle en Krimpen symbolisch tot stand gebracht. Daarna voerde de Commissaris van de Koningin, mr. Klaassesz, het woord. Eerst vroeg hij mevrouw Algera om naar voren te komen en een, nog niemand opgevallen, doekje boven aan de brug weg te trekken. Daarmee onthulde zij, voor de ogen van haar toch ook aanwezige en zeer verbaasde man, de naam van de brug ‘Algera-brug’. In zijn daarop volgende rede stelde Klaassesz dat dit een prima naamgeving was, want een ‘Witte-brug’ hadden we in Krimpen al! Hij was toch goed op dreef, want hij vertelde dat er voor dit ministerie nu een oud-minister, een minister ad interim en een komend minister waren. De overheid zou in de toekomst toch nog wel eens over de brug moeten komen, zo meldde hij daarna. Ook memoreerde hij het feit dat de veerdienst van familie Van der Ruit die dag voor het laatst voer. Zij moesten dus een veer laten. Maar dat was dan wel een gouden veer, gezien de schadevergoeding die het provinciaal bestuur in de komende jaren moest betalen. Na dit alles stegen alle genodigden in feestelijk opgepoetste en versierde auto’s en autobussen en gingen naar het Krimpense Dorpshuis voor nog meer toespraken en een drankje. Aansluitend was er een defilé van praalwagens, muziekverenigingen en dergelijke over de brug. Heel erg mooi allemaal. In de avond was er een lampionoptocht, dansfeest en vuurwerk.
Het hele toenmalige centrum was versierd en verlicht. Hier een kijkje in de Noorderstraat. (foto L.L. Liedorp)
Na het officiële deel was er eerst een defilé van alle genodigden in auto’s en bussen. Daarna was er deze optocht van allerlei bedrijven en particulieren uit de omgeving.
Na al het officiële gedoe was het heerlijk om de brug te gebruiken. Maar ook fantastisch dat de stormvloedkering maar zelden echt nodig was.
De verdere feestdagen en het feest van de brug
De overige feestdagen werden gevuld met muziek en zang door alle Krimpense verenigingen, een optreden van gymnastiekvereniging K.D.O., dansen, het draaien van films, een variété optreden, puzzeltocht, hondenshow en een poppententoonstelling. Maar ook een kleuteren kindervoorstelling in het ‘Verenigingsgebouw’ (nu De Deining), een foto- en diawedstrijd, bezichtiging van het splinternieuwe verkeerslokaal en een etalagewedstrijd maakten deel uit van de festiviteiten.
Het grootste feest was toch wel de stevige aanwezigheid van een stormvloedkering en de mooie en snelle verbinding over de Algera-brug! Nu al weer 50 jaar, dus best waard om dit jaar wat extra bij stil te staan.
Cees Loeve